برندگان محرک نوبل فیزیک سال ۲۰۲۵، جان کلارک، میشل ه. دووره و جان مارتینیس، با به کار گیری از دستهای از تستها علامت دادند که خصوصیتهای شگفتانگیز دنیای کوانتوم را میاقتدار در سیستمی به اندازهای والا که در چنگ جا بگیرد، بهطور عینی نمایان معلم خصوصی فیزک در شیراز کرد.
سیستم الکتریکی ابررسانای آنها میتوانست از یک شرایط به موقعیت دیگر تونل بزند، گویی بدون واسطه از فی مابین یک دیوار عبور مینماید. آن ها همینطور نماد دادند کهاین سیستم انرژی را در بستههایی با اندازههای معلوم جذب و منتشر مینماید، صحیح به عبارتیطور که مکانیک کوانتومی پیشبینی نموده است.
سلسلهای از تستهای دگرگونیآفرین
مکانیک کوانتومی خصوصیتهایی را تعریف مینماید که در مقیاسی اساسیاند که مشمول ذرات منفرد میشود.
در فیزیک کوانتومی، این پدیدهها «میکروسکوپی» نامیده می شوند، حتی هنگامی که بسیار خردخیس از چیزی باشند که بتوان با یک میکروسکوپ نوری روءیت کرد.
این زمینه در تضادومغایرت با پدیدههای «ماکروسکوپی» میباشد که از تعداد متعددی ذره تشکیلشدهاند.
خصوصیتهای کوانتومی در مقیاس انسانی
از جمله، یک توپ ساده از مقدار نجومیای از مولکولها تشکیلشده و هیچ تاثیر مکانیک کوانتومی از خویش آرم نمیدهد. ما میدانیم کهاین توپ هر توشه که به سمت یک دیوار پرتاب خواهد شد، به عقب برمیخواهد شد.
البته یک ذرهٔ منفرد گاهی مستقیماً از بین یک بازدارنده هم اندازه در دنیای میکروسکوپی خویش عبور کرده و در طرف دیگر ظواهر میشود.
این پدیدهٔ مکانیک کوانتومی «تونلزنی» (Tunnelling) نامیده میگردد.
پاداش نوبل فیزیک سال جاری از تستهایی تقدیر مینماید که نماد دادند به چه شکل تونلزنی کوانتومی را میقدرت در مقیاس ماکروسکوپی و با سرگرم کردن تعداد متعددی ذره رویت کرد.
در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، جان کلارک، میشل دووره و جان مارتینیس تیمای از تستها را در کالج کالیفرنیا، برکلی ایفا دادند.
آنها یک مدار الکتریکی با دو ابررسانا ساختند؛ اجزایی که می توانند جریان را فارغ از هیچ مقاومت الکتریکی هدایت نمایند.
آنها این دو ابررسانا را با یک لایه نازک از مادهای که به هیچ عنوانً جریان را عبور نمیاعطا کرد از هم غیروابسته کردند.
برندگان محرک نوبل فیزیک سال ۲۰۲۵، جان کلارک، میشل ه. دووره و جان مارتینیس، با به کار گیری از دستهای از تستها علامت دادند که خصوصیتهای شگفتانگیز دنیای کوانتوم را میاقتدار در سیستمی به اندازهای والا که در چنگ جا بگیرد، بهطور عینی نمایان معلم خصوصی فیزک در شیراز کرد.
سیستم الکتریکی ابررسانای آنها میتوانست از یک شرایط به موقعیت دیگر تونل بزند، گویی بدون واسطه از فی مابین یک دیوار عبور مینماید. آن ها همینطور نماد دادند کهاین سیستم انرژی را در بستههایی با اندازههای معلوم جذب و منتشر مینماید، صحیح به عبارتیطور که مکانیک کوانتومی پیشبینی نموده است.
سلسلهای از تستهای دگرگونیآفرین
مکانیک کوانتومی خصوصیتهایی را تعریف مینماید که در مقیاسی اساسیاند که مشمول ذرات منفرد میشود.
در فیزیک کوانتومی، این پدیدهها «میکروسکوپی» نامیده می شوند، حتی هنگامی که بسیار خردخیس از چیزی باشند که بتوان با یک میکروسکوپ نوری روءیت کرد.
این زمینه در تضادومغایرت با پدیدههای «ماکروسکوپی» میباشد که از تعداد متعددی ذره تشکیلشدهاند.
خصوصیتهای کوانتومی در مقیاس انسانی
از جمله، یک توپ ساده از مقدار نجومیای از مولکولها تشکیلشده و هیچ تاثیر مکانیک کوانتومی از خویش آرم نمیدهد. ما میدانیم کهاین توپ هر توشه که به سمت یک دیوار پرتاب خواهد شد، به عقب برمیخواهد شد.
البته یک ذرهٔ منفرد گاهی مستقیماً از بین یک بازدارنده هم اندازه در دنیای میکروسکوپی خویش عبور کرده و در طرف دیگر ظواهر میشود.
این پدیدهٔ مکانیک کوانتومی «تونلزنی» (Tunnelling) نامیده میگردد.
پاداش نوبل فیزیک سال جاری از تستهایی تقدیر مینماید که نماد دادند به چه شکل تونلزنی کوانتومی را میقدرت در مقیاس ماکروسکوپی و با سرگرم کردن تعداد متعددی ذره رویت کرد.
در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، جان کلارک، میشل دووره و جان مارتینیس تیمای از تستها را در کالج کالیفرنیا، برکلی ایفا دادند.
آنها یک مدار الکتریکی با دو ابررسانا ساختند؛ اجزایی که می توانند جریان را فارغ از هیچ مقاومت الکتریکی هدایت نمایند.
آنها این دو ابررسانا را با یک لایه نازک از مادهای که به هیچ عنوانً جریان را عبور نمیاعطا کرد از هم غیروابسته کردند.
موقعیت اجسام